Friday, January 18, 2013

இதுவும் ஒரு காதல் கதை - 21



இப்ப நம்ம கல்யாணத்துக்கு என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சேன்.”


“என்ன செய்யறது?”


“உங்கப்பா அம்மாவை எங்க வீட்டுக்குப் போய் பொண்ணு கேக்கச் சொல்லு”


“என்னது?”


"தமிழ்ல தானடா சொன்னேன்? உங்கப்பா அம்மாவை என் வீட்டுக்கு வந்து பொண்ணு கேக்கச் சொல்லு. புரிஞ்சிதா?”


“அதெல்லாம் நல்லாப் புரிஞ்சிச்சி. நீதான் புரிஞ்சி பேசுறியா இல்லையான்னு தெரியலை”


லூஸ் பிடித்துவிட்டதா இவளுக்கு? என் அப்பா சம்மதித்ததே பெரிய விசயம். இதில் இவள் வீட்டுக்குப் போய் பெண் கேட்பதெல்லாம் நடக்கக் கூடியதா?? ஒரு வேளை அப்படியே போய் அங்கே அவர்கள் எதையாவது பேசப் போக, இவர்கள் எதையாவது பேச, வெட்டுக்குத்தென்று ஆகிவிட்டால் என்ன செய்வது? அதன்பிறகு இது நடக்காமலே போய்விடுமே?


“நீ என்ன நினைக்கிறன்னு தெரியுதுடா. நீயும் கூட போ. வார்த்தை பெருசாகிடாம பாத்திக்கிடு. எதுக்கும் உன் சிஸ்டர் ஹஸ்பண்டையும் கூட்டிட்டுப் போ. அவர் புரிஞ்சி பேசுவார்ல?”


ம்ம். இவள் சொல்வதும் சரிதான். ஒரு முறை போய் பெண் கேட்டுப் பார்த்தால் என்ன? ஒரு வேளை எங்கள் வீட்டில் சம்மதம் தெரிவித்தது புரிந்து அவர்களும் இறங்கிவந்துவிடலாம் அல்லவா? அதே போல மாலாவின் குடும்பத்தைப் பார்த்து மகன் தவறான முடிவு எடுக்கவில்லை என்று அப்பாவும் சமாதானம் ஆக வாய்ப்பு இருக்கிறது. மயிரைக் கட்டி மலையை இழுப்போம். வந்தால் மலை. போனால் மயிரு.


“சரி மாலா. நான் மாப்ளைக்கிட்ட பேசிட்டு எப்ப போறோம்னு சொல்றேன்.”


*******************************************************************


இரண்டு நாட்கள் எப்படி அப்பாவிடம் ஓப்பன் செய்வது என்ற குழப்பத்திலேயே கடந்து போய்விட்டது. ஞாயிறு மாப்பிள்ளைக்குக் கூப்பிடலாம் என்று முடிவெடுத்திருந்த நேரம் மாப்பிள்ளையே அழைத்தார். அஃபிஷியலாக பெங்களூர் வரவேண்டியிருப்பதாகவும், தங்கையும் பெங்களூரைப் பார்த்ததில்லை என்பதால் அவளையும் அழைத்துக்கொண்டு புதன் காலை வருவதாகச் சொன்னார். சரி நேரிலேயே பேசிக்கொள்ளலாம் என்று திட்டத்தை இரண்டு நாட்களுக்கு ஒத்திப்போட்டேன்.


மாலாவுக்கும் ஹோட்டல் ஸ்டே முடிந்து அவள் முன்பு தங்கியிருந்த அதே வீட்டையே மீண்டும் வாடகைக்கு எடுத்துக்கொண்டு குடி வந்துவிட்டாள். அவள் பெற்றோருக்கும் கல்லூரி இருந்ததால் மாலாவைத் தனியாகவே விட்டுவிட்டு சென்றுவிட்டார்கள். நான் அமெரிக்காவுக்குப் போவதற்கு முந்தைய எங்களது இயல்பு வாழ்க்கைக்கு மீண்டும் வந்தோம்.


புதன் கிழமை காலை மாப்பிள்ளையையும் தங்கையையும் ரீசீவ் செய்ய இன்னோவா ஒன்றை எடுத்துக் கொண்டு நானும் செந்திலும் கிளம்பினோம். மாலாவும் அந்த நேரத்துக்கே தயாராக இருந்தாள். எனக்கு அவளை அழைத்துக் கொண்டு போக தயக்கமாகவே இருந்தது.


கண்டோன்மெண்ட் ஸ்டேஷன் வழக்கமான காலை நேரப் பரபரப்புடன் இருந்தது. ப்ரீ பெய்ட் ஆட்டோ ஏற கூட்டம் வரிசையில் நின்று கொண்டிருந்தது. ஆட்டோக்காரர்களும். தனது முறைக்குக் காத்திருக்கும் நேரத்தில் வரிசையில் நின்றிருந்தவர்களிடம் ப்ரிபெய்ட் சார்ஜுக்கே அழைத்துப் போவதாக சில பேராசை ஆட்டோ டிரைவர்கள் பேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். டிரைவரிடம் பார்க்கிங்குக்குக் காசு கொடுத்துவிட்டு உள்ளே நுழைந்தோம். ட்ரெயின் இன்னும் வந்திருக்கவில்லை. செந்தில் பத்து ரூபாய்க்குக் காபி என்ற பெயரில் விற்கும் சுடுதண்ணீரை வாங்கிவந்தான்.


போர்ட்டர்கள் பரபரப்பாகவும் ட்ரெயின் தூரத்தில் வருவது தெரிந்தது. ஏ2 கோச் இங்க தான் நிக்கும் என்று ஒன்றுக்கு மூன்று பேர் சொல்லிய இடத்தில் எஞ்சின் தான் நின்றது. இரண்டு நிமிடம் தான் ட்ரெயின் நிற்கும், என்னைப் பார்க்காது இறங்காமல் போய்விடப்போகிறார்கள் என்ற எண்ணத்தில் ஓட்டமும் நடையுமாக ஏ2வை நோக்கிப் போனேன். வாசலிலேயே நின்றிருந்த மாப்பிள்ளை பார்த்ததும் கையசைத்தார். அவருக்குப் பின்னால் தங்கை. இறங்கியதும் தங்கையின் கையில் இருந்த பெட்டியை வாங்கினேன்.


“என்னண்ணே, அண்ணியக் கூட்டிட்டு வரலையா?”


“அண்ணியா? அதுக்குள்ளயா?” என்றபடி என்னருகில் வந்து நின்றான் செந்தில். அவனுக்குப் பின்னால் மாலா.


இருவரையும் அறிமுகப் படுத்தினேன். ஓடிச் சென்று மாலாவின் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டாள். அங்கிருந்து ஓட்டல் செல்லும் வரை பெண்கள் இருவரும் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள்.


மூன்று நாட்கள் அவரது அலுவலக வேலையை முடித்த பின்னர் சனி, ஞாயிறு இரண்டு நாட்கள் மைசூர் அழைத்துக்கொண்டு போய் காண்பித்தேன். மாலாவும் கூட வந்திருந்தாள். அப்போது கிடைத்த சந்தர்ப்பத்தில் மாலாவும் நானும் சேர்ந்து பெண் கேட்கப் போகும் திட்டத்தை மாப்பிள்ளைக்கு விளக்கினோம். அவரும் தங்கையும் அப்பாவிடம் பேசுவதாக உறுதியளித்துவிட்டு சென்றார்கள்.


********************************************************************


மாப்பிள்ளை சொன்னது போலவே சாதித்தும் காட்டியிருந்தார். எங்கள் வீட்டிலிருந்து அம்மா, அப்பா, தங்கை மாப்பிள்ளை நான் ஐந்து பேரும் செல்வது என்று முடிவானது. இதைப் பற்றி அம்மாவிடம் ஃபோனில் பேசும்போது பின்னணியில் கெட்ட வார்த்தைகளாகக் கேட்டதில் இருந்து இந்த விசயத்தில் அப்பாவுக்கு முழு சம்மதம் இல்லை என்பது தெரிந்தது. மாலாவும் நானும் கலந்து பேசி ஒரு நாளை முடிவு செய்தோம். இருவரும் வெக்கேஷன் போட்டோம்.


திட்டமிட்ட நாளன்று ஊரிலிருந்து ஒரு குவாலிஸை புக் செய்துகொண்டு கிளம்பினோம். போகும் வழியில் அம்மாவும் தங்கையும் மட்டும் பேசிக்கொண்டே வந்தார்கள். திண்டுக்கல் பஸ்ஸ்டாண்ட் அருகில் நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு மாலாவுக்கு ஃபோன் செய்தேன்.


“மாலா திண்டுக்கல் வந்தாச்சி. லன்ச் இங்க எங்கயாவது ஒரு ஹோட்டல்ல சாப்டுட்டு ஒரு மூணு மணி போல உங்க வீட்டுக்கு வர்றோம். உங்க வீட்ல சொல்லிட்டில?”


“சொல்லி வச்சிட்டேண்டா. எங்க குடும்பத்துல எல்லாரும் இங்க தான் இருக்காங்க. எல்லாத்துக்கும் தயாரா வா”


வீட்டுக்கு வரும் வழியை தெளிவாகச் சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டாள்.


லன்ச் முடித்துவிட்டு வெளியே வந்ததும் அம்மா பூ, பழங்கள் வாங்கி வைத்துக் கொள்ளலாம் என்று சொன்னார்.


“இதெல்லாம் எதுக்குமா?”


“எலே பொண்ணு கேக்கப் போம்போது வெறுங்கையோடவா போறது?”


“அம்மா, நாம ஒண்ணும் முறையா பொண்ணு கேக்கப் போகலை. சும்மா போறோம்”


“சரிலே. சும்மா போறோம்னே இருக்கட்டும். ஒரு வேளை அவக வீட்டுல சம்மதிச்சிட்டாகன்னா தட்டு மாத்தவாச்சும் வேணும்ல?”


ஆப்டிமிஸம் தேவைதான் அதற்காக இந்த அளவுக்கா?? “எம்மா, அதெல்லாம் வேண்டாம்மா”


“அண்ணே அம்மா சொல்றதும் சரிதாண்ணெ. நீ வாங்கிட்டு வா”


வாங்கி ஒரு பையில் நிரப்பி தங்கையின் கையில் கொடுத்தேன்.


மாலாவின் வீடு இருக்கும் தெருவில் எல்லாம் பெரிய பெரிய வீடுகளாக இருந்தன. ஒவ்வொரு வீட்டு வாசலிலும் ஒரு காராவது நின்றுகொண்டிருந்தது. மாலாவின் வீட்டு வாசலில் இரண்டு கார்களும் ஒரு ஸ்கார்ப்பியோவும் நின்றுகொண்டிருந்தன. எங்கள் கார் வாசலில் நின்றதும் எதிர்விட்டு ஜன்னலில் இரண்டொரு தலைகள் முளைத்தன. எவ்வளவு பெரிய வீடாக இருந்தாலும் வீட்டுக்குள்ளே இருப்பவர்களின் மனநிலை ஒன்றாகத்தான் இருக்கும்போல.


வாசலில் நின்று காலிங் பெல் அடித்தேன். மாலாதான் வந்து திறந்தாள். பெரிதாக மேக்கப் எல்லாம் இல்லையென்றாலும் வீட்டில் இருப்பதை விட திருத்தமாகவே இருந்தாள்.


“வாங்க” என்று உள்ளே அழைத்துச் சென்றாள். விஸ்தாரமான ஹால். கொஞ்சம் பெரியதாயிருந்தால் ஃபுட்பால் விளையாடலாம். ஒரு மூலையில் 40 இன்ச் சாம்சங்க் ஃப்ளாட் ஸ்க்ரீன் டிவி. அதற்கு எதிர் மூலையில் லெதர் சோஃபா. அதில் மாலாவின் அப்பா, சித்தப்பா இன்னும் இரண்டு பேர் உட்கார்ந்திருந்தார்கள். அவர்களுக்குப் பின்னால் மாலாவின் அம்மாவும் இரண்டு பெண்களும். மாலாவின் சித்திகளாக இருக்க வேண்டும். அந்த ஹாலை ஒட்டிய அறைக்குள் குழந்தைகள் விளையாடிக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.


சோஃபாவுக்கு எதிரில் எண்ணி ஐந்து சேர் போட்டிருந்தார்கள். எங்களை அங்கே உட்காரச் சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று மறைந்தாள்.


அறைக்குள் குண்டூசி விழுந்தால் சத்தம் கேட்கும் அளவுக்கு அமைதி. நாங்கள் ஐவரும் மெதுவாக நாற்காலிகளை நிரப்பினோம். அம்மாவுக்கும் அப்பாவுக்கும் பெரிய வீட்டையும் இத்தனை பேரையும் பார்த்த மலைப்பு முகத்தில் எதிரொளித்தது. மாப்பிள்ளை என் முகத்தைப் பார்த்தார்.


”வணக்கம் அங்கிள். இது எங்கப்பா, இது அம்மா, தங்கச்சி, தங்கச்சி மாப்பிள்ளை. ஸ்பிக்ல எஞ்சினியரா இருக்கார்”


அனைவரும் வணக்கம் வைத்தனர். எதிர் பக்கமிருந்து தலையசைப்பு மட்டும். இதற்குள் மாலாவும் இன்னொரு பெண்ணும் கப்பில் காப்பி கொண்டு வந்து எங்களுக்குக் கொடுத்தார்கள். அந்த சம்பிரதாயம் முடிந்ததும் தொலைந்து போயிருந்த மவுனம் மீண்டும் வந்து ஒட்டிக்கொண்டது.


தொண்டையைக் கனைத்துவிட்டு மாப்பிள்ளை தான் துவங்கினார். “சார், மச்சானும் உங்க பொண்ணும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் விரும்புறாங்க. அதான் முறைப்படி பொண்ணு கேட்டு வந்திருக்கோம். உங்க ஃபேமிலி பத்தி மச்சான் வர்ற வழியெல்லாம் சொல்லிட்டே வந்தாரு. நீங்க எல்லாரும் படிச்சவங்க. சமுதாயத்துல கவுரவமான வேலையில இருக்கீங்க. உங்களுக்குத் தெரியாதது இல்லை. இந்தக் காலத்துல ஜாதி, மதம்னு சொல்லிட்டு அவங்க விருப்பமில்லாத இடத்துல கட்டிக் குடுத்து நாலு பேரோட வாழ்க்கைய ஏன் வீணாக்கணும்?”


மாலாவின் அப்பா அருகில் இருந்த வழுக்கைத் தலையர் ஆரம்பித்தார். “தம்பி. நீங்கள்லாம் சின்னப்புள்ளைங்க. உங்களுக்கெல்லாம் சமுதாயம், சாதி சனத்தைப் பத்தி என்ன தெரியும்? சாதி மாத்திக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா நாளைக்கி அதுகளுக்குப் பொறக்குற புள்ளைங்க என்ன சாதின்னு சொல்லுவீங்க? அதுங்களுக்குக் கல்யாணம் பண்ணும்போது எந்த சாதியில மாப்ள பொண்ணு தேடுவீங்க? எளரத்தம் எல்லாம் சொல்லும். பெரியவுகளுக்குல்ல சாதி பத்தித் தெரியணும்?” அவர் பார்வை மாப்பிள்ளையின் மீதிருந்து அப்பாவின் மீது திரும்பியது. அது வரை தனக்கும் இதற்கும் சம்மந்தமே இல்லை என்பது போல உக்கார்ந்திருந்த அப்பா, திரும்பி என்னை எரித்திடும் பார்வை பார்த்தார். நல்ல வேளையாக அம்மா உதவிக்கு வந்தார்.


“எங்க வீட்டுலயும் சாதி விட்டு சாதி கல்யாணமான்னு இவுக அப்பாவும் பெரியப்பாவும் எக்கிக்கிட்டுத் தான் நின்னாக. அப்புறம் சின்னப் புள்ளைக ஆசைப்படுது. அதுங்க ஆசைய நிறைவேத்திருவோம்னு, கல்யாணம் செஞ்சி வக்கிறோம். அதுக்குப் பொறவு நாளு கிழமைன்னு எல்லாம் எங்க வீட்டுல வந்து நிக்காதீக. நீயாச்சி உன் பொண்டாட்டி புள்ளைகளாச்சின்னு சொல்லிட்டாக. நீங்களும் இது மாதிரியாவது சொல்லி கல்யாணத்த செஞ்சி வச்சிரலாம்ல?”


மாலாவின் சித்தப்பா செல்வம் இப்போது குரலை உயர்த்தினார். “இங்க பாருங்க. நீங்க ஆம்பளைப் பையன பெத்து வச்சிருக்கீங்க. அதனால ஈஸியா சொல்லிப்புடுவீங்க. எங்களுக்குப் பொம்பளப் புள்ள. அதுவும் இதுதான் குடும்பத்துக்கே மூத்த புள்ள. இதுக்கு அப்புறம் ரெண்டு பொண்ணுங்க இருக்கே? அதுகளுக்கு மாப்ள தேடும்போது மூத்த மாப்பிள்ளை வேற சாதின்னா எப்பிடி சம்மந்தம் அமையும்? இல்ல அதுகளுக்கும் உங்க சாதியிலயே மாப்ளை பார்க்கச் சொல்லுவீங்களா?”


“என்னண்ணே, அண்ணி ஒரே பொண்ணுன்னு சொன்ன? இப்ப இன்னும் ரெண்டு பொண்ணு இருக்குதுன்னு சொல்றாங்க?” என் காதுக்குள் கிசுகிசுத்தாள் தங்கை. “சித்தி பொண்ணுங்க” என்று பதில்கிசுத்தேன்.


“உங்க கோவம் புரியுதுங்க சார். ஆனா விருப்பமில்லாத வாழ்க்கையில உங்க பொண்ணை நீங்களே தள்ளுறது மட்டும் நியாயமா? அவங்க எதிர்காலம் என்னாகும்னு யோசிச்சீங்களா?” மாப்பிள்ளை மறுபடியும் அடித்தாடினார்.


“இங்க பாருங்க. எங்க பொண்ணு நல்ல பொண்ணு. அது மனசை உங்க மகன் கலைச்சிருக்கான். எங்க பொண்ணு மனசை எப்பிடி மாத்துறதுன்னு எங்களுக்குத் தெரியும். நீங்க வந்த வழியே திரும்பிப் போயிருங்க. அதுதான் உங்களுக்கு மரியாதை”


“சார். என்ன சார் சொல்றீங்க? ஒருத்தர் மட்டும் கலைச்சிப் போட இது என்ன சீட்டுக்கட்டா சார்? காதல் ம்யூச்சுவலா இருக்கப் போயித்தான இங்க வந்து நின்னுட்டிருக்காங்க? ரெண்டு பேருக்குமே இந்தக் காதல்ல சம பங்கு இருக்குது சார். ”


“எங்க பொண்ணை நாங்க அப்பிடி வளக்கலைங்க. அது அப்பிடிப்பட்ட பொண்ணு இல்லை”


இது வரை அமைதியாக இருந்த அப்பா இப்போது வாயைத் திறந்தார். “அப்ப நாங்கதான் அப்பிடி வளர்த்துருக்கோம்னு சொல்றீங்களா? எங்க வீட்டுலயும் ஒரு பொண்ணு இருக்குதுங்க. அதுவும் பள்ளிக்கோடத்துக்கும் காலேசுக்கும் போயிட்டுத்தான் வந்திச்சி. நாங்க வீட்டுல பார்த்த மாப்பிள்ளையத்தான் கட்டிக்கிட்டு இந்தா சந்தோசமா வாழ்ந்துட்டு இருக்கு. அது ஒண்ணும் காதல் கத்திரிக்கான்னு உங்க வீட்டுப் பொண்ணு மாதிரி வந்து நிக்கலை.”


(தொடரும்)


அடுத்த பாகம் இங்கே

Thursday, January 10, 2013

இதுவும் ஒரு காதல் கதை - 20


“மச்சி இங்க உன்னைப் பார்க்க மாலாவோட அப்பா வந்திருக்காருடா. கூட ரெண்டு பேரும்”


“என்னது?”


“மாலாவோட அப்பாடா. உன்னோட வருங்கால மாமனார்”


அவர் எதற்கு அங்கே வந்திருக்கிறார். அதுவும் இரண்டு பேரோடு? “அவர் எதுக்குடா அங்க வந்துருக்காரு? நான் ஆஃபிஸ் போயிருப்பேன்னு தெரியாதா?”


“நான் கேக்கலைடா. வந்து விசாரிச்சாங்க. ஆஃபிஸ் போயிருக்கிறதா சொன்னேன். ஃபோன் பண்ணிக் கூப்புட்டு விட முடியுமான்னு கேட்டாங்க. உனக்குக் கால் பண்ணிட்டேன். என்ன சொல்லட்டும்?”


நான் ஆஃபிஸ் வந்தது மாலாவின் பைக்கில். அதிலேயே போக முடியாது. மாலாவைப் பிடித்து அவர்களிடம் என்ன சொல்லவேண்டும் என்பதை முடிவு செய்துவிட்டுத்தான் போக வேண்டும். நான் பாட்டுக்கு எதையாவது உளறி வைத்துவிடக் கூடாது. “அவங்க பக்கத்துலயா நிக்கிற?”


“இல்லடா. அவங்க ஹால்ல உக்காந்திருக்காங்க. நான் பால்கனியில இருந்து பேசுறேன்”


“நான் ஒரு மீட்டிங்க்ல இருக்கேன். இன்னும் ஒன் அவர்ல கிளம்பி அங்க வர்றேன்னு சொல்லு. நான் வந்துர்றேன்”


“சரிடா”


ஃபோனை வைத்துவிட்டு சேம்டைமில் மாலாவைத் தேடினேன். அன் அவைலபிளாக இருந்தாள். லாகின் பண்ணவில்லையோ என்னவோ. எக்ஸ்டென்ஷனுக்குக் கூப்பிட்டேன். வாய்ஸ் மெயில் போனது. அவள் காலண்டரை ஓப்பன் செய்து பார்த்தேன். ஏதோ மீட்டிங். செல்ஃபோனுக்கு அழைத்தேன். கட் செய்தாள். சரி பிசியாக இருக்கிறாள் போலும். டீட்டெயில்டாக ஒரு மெயில் அடித்துவிட்டு வெளியே வந்து தம்மடித்தேன். சிறிதுநேரம் ரோட்டில் போகும் பெண்களை சைட்டடித்துவிட்டு அவள் பில்டிங்குக்குப் போனேன்.


மாலா சீட்டில் இல்லை. பக்கத்து சீட்காரன் சினேகமாகப் புன்னகைத்தான். “மாலா இஸ் இன் அ மீட்டிங். டோண்ட் நோ வென் ஷி வில் பி பேக்” என் கேள்வியை ஊகித்தவனாக பதிலினான்.


“ஓக்கே. திஸ் இஸ் ஹர் பைக் கீ. ப்ளீஸ் டெல் ஹர்” பைக் கீயை அவள் கம்ப்யூட்டர் மேல் வைத்துவிட்டு வெளியேறினேன்.


என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. இன்னும் இரண்டு சிகரெட்டுகளைக் கரைத்தேன். பாஸ் பாஸ் வாங்கிப் போட்டுக் கொண்டு கையை சோப்புப் போட்டுக் கழுவினேன். ரோட்டுக்கு வந்து அந்த வழியே போன ஆட்டோ ஒன்றை மடக்கி வீட்டுக்கு விடச் சொன்னேன்.


*************************************


அப்பார்ட்மெண்ட் வாசலில் இறங்கிய போது ரிசப்ஷனிலேயே செந்தில் காத்திருந்தான்.


ஆட்டோவைக் கட் செய்துவிட்டு “அவங்க எங்கடா?”


“வந்ததுல ஒருத்தர் மாலாவோட மாமாவாம். அவரு சென்னைல இருந்து ஃப்ளைட்ல வந்திருப்பாரு போல. உன்னைப் பாத்துட்டு உடனே திரும்பனும்னு ஒரு மணி ஜெட் ஏர்வேய்ஸ்ல ரிட்டர்ன் புக் பண்ணிட்டு வந்துட்டாரு. இப்ப லேட்டாயிடுச்சின்னு கிளம்பிப் போயிட்டாங்க”


“அடடா.. சரி அதுவும் ஒரு விதத்துல நல்லதுதான். மாலாகிட்ட என்னால பேச முடியல. அவ என்ன சொல்றான்னு கேட்டுட்டு வரலாம்னு வெயிட் பண்ணேன். ரொம்ப லேட்டாகவே கிளம்பி வந்துட்டேன். வேற எதுவும் சொன்னாங்களா?”


“ம்ப்ச். இல்லடா. ஃப்ளைட்டுக்கு லேட்டாகுதுன்னு சொல்லிட்டுப் போயிட்டாங்க.”


“வந்திருந்த இன்னொருத்தர் யாராம்?”


“மாலாவோட சித்தப்பாவாம்.”


“சரி. அவங்க கிளம்பின ஒடனே எனக்கு ஃபோன் பண்றதுக்கு என்னடா? தேவையில்லாம நான் இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்க மாட்டேனே?”


“எப்பிடியும் லஞ்ச் டைம் ஆகிடுச்சி. தனியா சாப்புடணுமே, நீயும் வந்தா கம்பெனியாச்சேன்னு சொல்லல”


“அடப் பாவி. சரி வா சாப்புடப் போகலாம்”


பக்கத்தில் இருந்த ப்ளாண்டைன் லீஃபில் சாப்பிட்டு விட்டு செந்திலை வீட்டில் விட்டுவிட்டு ஆஃபிஸ் திரும்பினேன். மாலாவிடம் இருந்து பதில் வந்திருந்தது. படித்துக் கொண்டிருந்த போதே அழைத்தாள். சேம்டைமில் அவைலபிள் ஸ்டேட்டஸ் பார்த்திருப்பாள் போல.


“என்ன மாலா. உங்கப்பா திடீர்னு வீட்டுக்குப் போய் நின்னிருக்காரு?”


“ஆமாண்டா. எனக்கும் ஆச்சரியமாப் போச்சி. காலைல என்கிட்ட ஒண்ணுமே சொல்லலை. இப்பத்தான் கேட்டேன். உன்கிட்ட பேசணும்னு வந்தாங்களாம். என்கிட்ட சொல்லிட்டு வந்தா உன்னை வார்ன் பண்ணிடுவேனாம்?”


“அது சரி. ஆமா உங்க மாமா கிளம்பிட்டாருன்னு போய்ட்டாங்க. என்னை மீட் பண்ணப் போறாங்களா இல்லையா?”


“இன்னைக்கு சாயந்திரம் உன்னை ஹோட்டலுக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க. அங்கயே வச்சிப் பேசிடலாம்னு இருக்காங்க. மாமா கிளம்பிட்டாரேன்னு தான் கவலையா இருக்கு”


“ஏன்? என்னாச்சு?”


“இல்லடா அவர் கொஞ்சமாச்சும் சென்சிபிளா பேசுவாரு. எங்க சித்தப்பா ஒரு காட்டான். ஆனா என் மேல பாசமானவரு. அவர் எப்பிடிப் பேசுனாலும் நீ கோவப்படாம பேசு என்ன?”


“சரி டி. நீயும் இருப்பல்ல?”


“அப்பிடித்தான் நினைக்கிறேன். சரி சாப்புடப் போலாமா?”


“நான் இப்பத்தானே செந்தில் கூட சாப்டுட்டு வந்தேன்”


“நாயே நாயே. உனக்காக நான் சாப்புடாமக் காத்திருப்பேன்னு தெரியாதா உனக்கு. பன்னி கழுத”


“சரி நான் வர்றேன். சாப்புடலைன்னாலும் கம்பெனி குடுக்குறேன்” கிளம்பி காஃபடேரியாவுக்குப் போனேன்.


******************************************
மாலை செந்திலிடம் பைக்கை வாங்கிக் கொண்டு லீ மெரிடியன் போய் இறங்கினேன். பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு, கதவைத் திறந்து சல்யூட் வைத்தவருக்கு நட்பாக ஒரு புன்னகையைக் கொடுத்துவிட்டு உள்ளே வந்தேன். உள்ளே நுழைந்ததும் கண்ணைக் கவர்வது மேலும் கீழும் ஏறி இறங்கும் இரண்டு லிஃப்டுகள். லிஃப்டுக்குப் போகும். நடுவில் இறங்கும் படிகள் கீழ் தளத்தில் இருக்கும் ஃபவுண்டெயினுக்குச் சென்றன. படிகளுக்கு இரண்டு பக்கமும் பாதை போய் லிஃப்ட் ஏறும் இடத்தில் முடிந்தது. லிஃப்டுக்கு எதிரே ஒரு ரெஸ்டாரண்ட். பஃபே சிஸ்டம். போகும் பாதையில் சோஃபாக்கள் - விசிட்டர்ஸ்க்காக - போடப்பட்டு எதிரே மேஜைமேல் அன்றைய நாளிதழ்கள் அனைத்தும் பரப்பப் பட்டிருந்தன. அதில் ஒன்றில் உட்கார்ந்து மாலாவுக்கு டெக்ஸ்ட் அனுப்பினேன்.


சிறிது நேரத்தில் மாலா இன்னும் இரண்டு பேரோடு லிஃப்டில் தெரிந்தாள். என்னைப் பார்த்து கண் சிமிட்டுவது போலத் தெரிந்தது. மூன்று பேரும் நேராக நான் உட்கார்ந்திருந்த சோஃபாவுக்கு வந்தார்கள். வரவேற்பது போல எழுந்தேன். மாலாவின் முகத்தில் சிரிப்பு இருந்தாலும் மற்ற இருவரும் ஒரு மிமீ கூட புன்னகைக்கவில்லை. கொஞ்சம் பட்டிக்காடாகத் தெரிந்த - மாலாவின் சித்தப்பாவாக இருக்க வேண்டும் - வரின் கண்களுக்கு மட்டும் சுடும் சக்தியிருந்தால் நான் சாம்பலாக உதிர்ந்திருப்பேன்.


மாலாவின் அப்பா - என்று நான் நம்புபவர் கொஞ்சம் ஒல்லியாக இருந்தார். பாதி தலை ஃபுட் பால் கிரவுண்ட். தலைக்கு மேலே தொங்கிய சாண்ட்லியர் வெளிச்சத்தில் அவர் தலை டாலடித்தது. கண்ணாடி போட்டுத்தான் படிப்பார் என்பது சைட் பர்னில் அழுத்தமாகப் பதிந்திருந்த கோடுகளில் தெரிந்தது. லேசாக பூக்க ஆரம்பித்திருந்த தாடியில் தெரிந்த வெள்ளை முடிகள் தலையில் இருந்த கொஞ்சம் முடியில் சுத்தமாக இல்லை. டை அடிப்பார் போல. மாலாவைப் போல நிறம் இல்லை என்றாலும் கொஞ்சம் மங்கிய நிறத்தில்தான் இருந்தார். முழுக்கை சட்டை போட்டு, சட்டையை பேண்டில் இன் செய்திருந்தார். கறுப்பு பெல்ட். பெல்ட்டுக்கு மேட்ச்சக லெதர் ஷூ. சட்டைப் பையில் இரண்டு பேனாக்கள். அதில் ஒன்று கண்டிப்பாக பச்சை நிறமாகத்தான் இருக்க வேண்டும் (கெஜட்டட் ஆஃபிசர்).


பக்கத்தில் இருந்த மாலாவின் சித்தப்பா நெடு நெடுவென்று உயராமாக இருந்தார். கண்களில் நிரந்தரமாகக் கண்ணாடி. இறுக்கிய தாடையில் அவரின் கோபம் தெரிந்தது. கோடு போட்ட அரைக்கை சட்டை போட்டு இன் செய்யாமல் வெளியே விட்டிருந்தார். வெளுத்த நிறத்தில் பேண்ட். காலில் லெதர் செருப்பு.


மாலா கையில் பிஸ்கட்டுகள் கொஞ்சம் வைத்திருந்தாள். எனக்கு எதிரே இருந்த டேபிளின் மீது வைத்துவிட்டு நான் உட்கார்ந்திருந்த சோஃபாவிலேயே அமர்ந்து கொண்டாள் - அஃப்கோர்ஸ் கொஞ்சம் இடம் விட்டுத்தான். அவள் அப்பாவும் சித்தப்பாவும் அவளை முறைத்துவிட்டு எதிரே அமர்ந்தார்கள்.


நானும் அமர்ந்தேன்.


“தம்பி எந்த ஊரு?”


“திருநெல்வேலி பக்கத்துல கயத்தார்”


“என்ன ஆளுக?”


சொன்னேன்.


“நல்ல வசதியான குடும்பத்துப் பொண்ணாப் பாத்து வலைய விரிக்கிறதுதான் உங்க குல வழக்கமோ?” கோபமூட்டப் பார்க்கிறார். அமைதியாக இருந்தேன்.


“...”


“உன்னைய மாதிரி எத்தன பேருகளப் பாத்திருப்பேன். எங்கருந்துடா வர்றீங்க? என்ன நினைச்சிட்டு இருக்கீங்க உங்க மனசுல..” நிறுத்தாமல் பேசிக் கொண்டே போனார். பதில் பேசாமல் அவரையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஒரு கட்டத்தில் மாலாவின் அப்பா அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.


“இங்க பாருங்க தம்பி. நாங்கள்லாம் நல்ல குடும்பத்துல இருந்து வந்தவுங்க. படிச்சவங்களா இருந்தாலும் எங்களால சாதி குடும்பம் விட்டு எல்லாம் வெளிய வரமுடியாது. நீங்களும் மாலாவும் நினைச்சிட்டு இருக்கிறது நடக்காது. படிக்கிற காலத்துல சின்ன வயசுல காதல் வர்றதுதான். எல்லாக் காதலும் நிறைவேறுறது இல்லையே? அது மாதிரி உங்க காதல்னு நினைச்சிக்கிடுங்க. நீங்களாப் பிரிஞ்சிருங்க. மாலாவை எங்களால சமாதானப் படுத்த முடியல. நீங்கதான் மாலாவுக்கு எடுத்துச் சொல்லிட்டுப் போங்க. இனிமே சந்திக்கிறது, ஃபோன்ல பேசுறது இதெல்லாம் வேண்டாம். உங்க குடும்பமும் எங்க குடும்பமும் சேர்ந்து எந்த குடும்ப விழாவுலயாவது கலந்துக்க முடியுமா? மாமன் மச்சான்னு சொந்தம் கொண்டாடத்தான் முடியுமா? யோசிச்சுப் பாருங்க”


“அண்ணாச்சி, என்ன அண்ணாச்சி நீங்க இவங்கிட்டப் போய் கெஞ்சிக்கிட்டு. நம்ம பெரியகுளம் அண்ணாச்சி சொன்ன மாதிரி ரெண்டு தட்டு தட்டுனா இருக்க எடந்தெரியாம ஓடிப் போயிருவான்.”


“நீங்க கொஞ்ச நேரம் சும்மாருங்க செல்வம். முதல்ல இறங்கிப் பேசுவோம். அதுக்குப் பிறகும் அடம்புடிச்சாங்கன்னா அப்புறம் இருக்கு மத்ததெல்லாம்”


பயமுறுத்துகிறார்கள். கைகளில் ஏந்திய அருவாளோடு ஒரு கும்பலே துரத்த மூன்று பேரில் ஒருவனாய் உயிரைக் கையில் பிடித்துக்கொண்டு முள்ளுக்காட்டைக் கடந்து ஓடி வந்திருக்கிறோம். அதற்கு முன் இதெல்லாம் துச்சம்.


இருவரும் இப்போது என்னைப் பார்த்தார்கள்.


“அங்கிள், ஆண்ட்டிக்கிட்ட சொன்னதுதான் உங்கக்கிட்டயும். நான் மாலாவைப் பிடிச்சி வைக்கலை. சொக்குப் பொடி போட்டு மயக்கிடலை. விருப்பமில்லாத ஆளை கட்டாயப்படுத்தி கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா என் வாழ்க்கை ருசிக்கும்னு நான் நினைக்கலை. மாலாவுக்கு இப்ப இதுல விருப்பம் இல்லைன்னா, நீங்க தாராளமா அவளுக்கு உங்களுக்குப் பிடிச்ச மாதிரி வாழ்க்கையைக் குடுக்கலாம். நான் குறுக்க நிக்க மாட்டேன். ஆனா அவளுக்கு விருப்பமில்லாம நீங்க கட்டாயப் படுத்தினா அதைப் பாத்துக்கிட்டும் சும்மா இருக்க மாட்டேன். இது கம்ப்யூட்டர் தட்டுற கை மட்டுமில்லை. அருவாளைப் பிடிச்ச கையும் தான். அதெல்லாம் எனக்கு வேண்டாம்னு தான் நான் ஊரை விட்டு பெங்களூரு அமெரிக்கான்னு சுத்திட்டு இருக்கேன். நீங்க அந்த லெவலுக்குத்தான் கீழ இறங்குவீங்கன்னா அதையும் எதிர்கொள்ள தயாராத்தான் இருக்கேன். அதுக்குப் பிறகு உங்க இஷ்டம்”


“டேய் என்னடா ஜாதி புத்தியக் காட்டுறீயா? நாங்களும் அருவா பிடிச்ச கை தாண்டியேய். நொங்கு சீவுற மாதிரி சீவிட்டுப் போயிட்டே இருப்போம். ஆமா”


சித்தப்பா குரலை உயர்த்தவும் லாபியில் இருந்த சிலர் எங்களையே பார்த்தார்கள். செக்யூரிட்டிகளில் ஒருவர் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திலிருந்து எழுந்தார். நிலவரம் கலவரம் ஆவதைப் போலத் தென்பட்டதால் மாலாவின் அப்பா, சித்தப்பாவை சமாதானப் படுத்தினார்.


“இருங்க செல்வம். அதான் சொல்லிட்டான்ல. நம்ம மகளை நாம சமாதானப் படுத்துவோம். அவளையே இவனை வெட்டி விட்டுட்டு வரச் சொல்லுவோம். அப்புறம் இவன் குறுக்க வரமாட்டான்ல”


“ஏதோ நீங்க சொல்றதால சும்மாருக்கேன் அண்ணாச்சி. பொடிப்பய என்ன பேச்சு பேசுறான்? டேய் மாலாவே உன்கிட்ட வந்து என்னை விட்டுப்போன்னு உன்னைய சொல்லுவா. அதுக்கப்புறம் உன்னைய வச்சிக்கிறேண்டா” சொல்லிவிட்டு இருவரும் எழுந்து லிஃப்டை நோக்கிச் சென்றனர். மாலா தொடராததை உணர்ந்து அவள் அப்பா திரும்பினார். மாலாவைக் கேள்வியாகப் பார்த்தார்.


“தேவாவை வழியனுப்பிவிட்டு வந்துர்றேன்பா”


கோபத்தில் நெற்றி அவர் நெற்றி சுருங்கியது. சித்தப்பா எங்களை நோக்கி இரண்டடி எடுத்து வைத்தார். மாலாவின் அப்பா என்ன நினைத்தாரோ சித்தப்பாவை அழைத்துக் கொண்டு சென்றுவிட்டார். மாலா பார்க்கிங் வரை வந்தாள். பைக்கில் ஏறியதும் கன்னத்தில் ஒரு முத்தம் கொடுத்து. “குட் பாய்” என்றாள். சிரித்துவிட்டுக் கிளம்பினேன்.


***********************************


வீட்டிற்கு வந்து சாப்பிட்டுவிட்டு டிவியில் எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது மாலா அழைத்தாள்.


“யேய் என்ன. நைட் நேரத்துல எல்லாம் கூப்புடுற?”


“நாளைக்கு அப்பாவும் அம்மாவும் ஊருக்குக் கிளம்புறாங்க. நானும் வீடு பார்த்து வரணும்”


“அதான் இங்க நீ ஏற்கனவே இருந்த அப்பார்ட்மெண்டே காலியா இருக்கே. புக் பண்ணிடலாமே?”


“அதெல்லாம் சரி. இப்ப நம்ம கல்யாணத்துக்கு என்ன செய்யறதுன்னு யோசிச்சேன்.”


“என்ன செய்யறது?”


“உங்கப்பா அம்மாவை எங்க வீட்டுக்குப் போய் பொண்ணு கேக்கச் சொல்லு”


“என்னது?”


(தொடரும்)


அடுத்த பாகம் இங்கே