கிரைம் டெஸ்ட் - கடைசி பாகம்

வாசலில் யாரோ பெல் அடித்தார்கள். போய்ப் பார்த்த செல்வா திரும்பி வந்து, “அருண் அந்த டிரிங்க் ஸ்பெசிமென் கொஞ்சம் குடுக்குறீங்களா? லேப்ல இருந்து ஆள் வந்திருக்காங்க”

அருண் எடுத்துக் கொடுக்க அதை வாங்கிக்கொண்டு போய்த் திரும்பினான் செல்வா. “இப்ப சொல்லுங்க அருண். இது சூசைடாவும் இருக்கலாம் இல்லையா?”

“இருக்காது செல்வா”

“இல்லை அருண். கொஞ்சம் யோசிச்சுப் பாருங்க. நீத்தாவுக்கு ஏற்கனவே டிப்ரஷன் இருக்கு. இப்போ சர்வேஷ் வேற கல்யாணம் செஞ்சிக்கப் போறான்னு மனசுடைஞ்சி சூசைட் செஞ்சிருக்கலாமே? லாஜிக் இருக்கே?”

“சரி செல்வா. நான் உங்க போக்குலயே கேக்குறேன். அப்பிடின்னா எதுக்கு கேஸைத் திறந்து விட்டு சாகணும்? விஷம், தூக்கு, துப்பாக்கினு பல ஆப்ஷன் இருக்கும்போது?”

“இன்ஷுரன்ஸ்?”

“இன்ஷூரன்ஸா? இன்ஷூரன்ஸ் பணம் வந்து நீத்தாவே அதை அனுபவிக்கப் போறாங்களா? இந்த லாஜிக் எல்லாம் வீட்டைக் கொளுத்திட்டு ஆக்ஸிடெண்டுன்னு சொல்ற இடத்துல தான் வொர்க் அவுட் ஆகும் செல்வா. அதோட உங்க போஸ்ட் மார்ட்டம் ரிப்போர்ட் டிப்ரஷனுக்கு எடுத்துக்கிற டேப்ளட் ஓவர் டோஸானதாலும், ஆல்கஹால் மிக்ஸ் ஆனதாலும் அதிகப்படியான தூக்கத்துக்கு ஆழ்த்தப்பட்டிருக்கிறதா சொல்லுது. அப்போ 11 மணிக்கு அவங்களே எழுந்து அந்த பைப்பத் திறந்து விட்டுட்டு மறுபடி தூங்கிட்டாங்களா?”

செல்வா தோல்வியை ஒத்துக் கொண்டது அவன் தலையைத் தொங்கப் போட்டதில் தெரிந்தது. “அப்போ என்னதான் சொல்ல வர்றீங்க அருண்?”

“ஓக்கே. என்னோட கெஸ்ஸைச் சொல்லிடறேன்”

சோஃபாவில் சம்மணம் போட்டு உக்கார்ந்து கொண்டு, “சர்வேஷை முந்தின நாள் ஈவினிங் கிரவுண்ட்ல போய் நீத்தா மீட் செஞ்சிருக்கணும். அங்க சர்வேஷோட சண்டை போட்டிருக்கணும். பயந்து போன சர்வேஷ் நீத்தாவைத் தீத்துட முடிவு செஞ்சி அவகிட்ட நைச்சியமாப் பேசி அவ வீட்டுக்கு வந்திருக்கணும். வந்த எடத்துல அவனோட ஸ்பெஷல் காக்டெயிலை மிக்ஸ் செஞ்சி அதுல அவளோட தூக்க மாத்திரையை கலந்து கொடுத்துருக்கணும். அடுத்த நாள் அவன் பேட்டிங் செஞ்சிக்கிட்டு இருக்கிற நேரத்துல யாரையோ வச்சி எப்பிடியோ இந்த பைப்பைத் திறந்து விட ஏற்பாடு செஞ்சிருக்கணும். அந்த யாரோ எப்பிடியோ தான் இங்க நாம சால்வ் பண்ணனும். செஞ்சிட்டா சர்வேஷை வளைச்சிடலாம்”

“ம்ம்.. நீங்க சொல்ற லாஜிக் நல்லாத்தான் இருக்கு. ஆனா ஆதாரம் எதுவுமே இல்லாம.. இப்ப சர்வேஷ் ஈவிங்க் வந்து இங்க ட்ரிங்க் குடிச்சிட்டுப் போயிருந்ததை நிரூபிச்சாக் கூட அவன்தான் இந்தக் கொலையை செஞ்சான்னு நாம ப்ரூவ் பண்ண முடியாதே?”

“கரெக்ட் செல்வா. கண்ணு முன்னாடி கொலைகாரன் இருக்கான். ஆனா அவனை அரெஸ்ட் செய்ய முடியலை”

“ஸீ அருண். ஐ யம் நாட் கோயிங் டு க்ளெய்ம் நீத்தாஸ் பாடி அண்டில் யு சால்வ் த கேஸ்” ப்ரீத்தா ஆணித்தரமாகச் சொன்னாள்.

அருண் பரிதாபமாக அவளைப் பார்த்து, “ஐ வில் ட்ரை மை பெஸ்ட்” என்று சொன்னான்.

“இப்போ நாம வெளிய போய் ஏதாவது சாப்டுட்டு வருவோம். அதுக்குள்ள லேப் ரிசல்ட்ஸ் வந்துடும்.” செல்வா சொன்ன யோசனை சரியாகப் படவே மற்ற இருவரும் கிளம்பினர்.

**************************************

டிவியில் இன்னமும் நீத்தாவின் மரணச் செய்தி ஓடிக்கொண்டிருந்தது. மாடலிங் உலகின் முக்கியப் புள்ளிகள் அனைவரையும் ஓடிப் பிடித்து இரங்கல் செய்தி வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள் மைக் ஏந்திய நிருபர்கள். அதில் சர்வேஷையும் கேட்டுக் கொண்டிருந்தார் ஒரு வட இந்திய நிருபர்.

“இந்தச் செய்தி உண்மையிலேயே ஒரு பெரும் அதிர்ச்சிச் செய்தி. நல்ல நண்பர் அவர். அவரது பிரிவு மாடலிங் உலகத்துக்கு ஒரு பெரும் இழப்பு” என்று சம்பிரதாயமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்தான் சர்வேஷ்.

“நீங்கள் அவரை கடைசியாகப் பார்த்தது எப்போது?”

“ம்ம்.. ஒரு மாதமிருக்கும். ஒரு ப்ராடக்ட் லாஞ்சின் போது அவர் ரேம்ப் வாக்கிங்கிற்காக வந்திருந்தார். அப்போது சந்தித்தோம்”

அருண் டிவியிலிருந்து பார்வையைத் திருப்பி “மீன் வலையில் சிக்குகிறது. இப்போது டி.வியில் அவனே சொல்லியிருக்கிறான். பார்த்து ஒரு மாதமாகிறது என்று. ஆனால் நேற்று முன் தினம் இங்கே வந்ததற்கு அந்த ட்ரிங்க் ஆதாரம் இருக்கிறது”. ப்ரீத்தாவும் செல்வாவும் ஆமோதித்தார்கள்.

மூவரும் இப்போது நீத்தாவின் படுக்கையறையில் இருந்த 60 இன்ச் எல்.சி.டி டிவியில் என்.டி.டி.வி சேனலைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ப்ரீத்தா நீத்தா இறந்து கிடந்த அந்த பெட்டில் அமர்ந்து கால் மடக்கி கைகளால் சுற்றிக் கட்டிக் கொண்டு முழங்கால்களின் மேல் முகவாயைப் பதித்து அமர்ந்திருந்தாள். அருண் அந்தக் கட்டிலுக்கு அருகில் தரையில் அமர்ந்து கட்டிலில் முதுகு சாய்த்திருந்தான். செல்வா கட்டிலின் இன்னொரு பக்கம் ஓரமாக அமர்ந்து பக்கவாட்டில் டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

செல்வாவின் செல்பேசி ஒலித்தது. எடுத்து பேசினான். அவன் முகம் மலர்ந்தது. அருணுக்கு எதோ நல்ல சேதி என்று புரிந்தது. செல்வாவே சொல்லட்டும் என்று அமைதியாயிருந்தான்.

“அருண். குட் நியூஸ். லேப் ரிசல்ட்ஸ் வந்துடுச்சி. நீங்க கெஸ் பண்ணினது சரி. நீத்தா குடிச்ச டிரிங்க்ல தான் அந்த டிப்ரஷன் டேப்லெட்ஸ் மிக்ஸ் ஆகியிருக்கு. அதே மாதிரி அது மார்ட்டினி, மார்கரிட்டா மிக்ஸ்ட் காக்டெயில் தான்”

அருண் எதிர்பார்த்த செய்திதான் என்பதால் அவன் முகம் பெரிதாக சந்தோசத்தைப் பிரதிபலிக்கவில்லை. ப்ரீத்தா அரைகுறையாகப் புரிந்தாலும் கட்டிலில் இருந்து துள்ளிக் குதித்து இறங்கி செல்வாவைக் கட்டிப் பிடித்து அவன் கன்னத்தில் ஒரு முத்தத்தைப் பதித்தாள்.

“கூல் கூல்” என்று அவளை விலக்கிச் சிரித்தான் செல்வா. “த கேஸ் இஸ்ண்ட் சால்வ்ட் யெட்”

அப்போது தரையில் இருந்த அந்த ரோபோ பொம்மை இயங்கத் தொடங்கியது. மெதுவாக கால்களையும் கைகளையும் அசைத்து முன்னேறியது. மூன்றடி நடந்ததும் சட்டென்று நின்றது.

அதிர்ச்சியில் துள்ளி எழுந்தான் அருண். மூவரும் அந்த பொம்மையையே பார்த்துக் கொண்டு பேச்சு வராமல் நின்றிருந்தார்கள். வாசல் மணி ஒலித்தது.

“ஐ ல் கெட் இட்” என்று ஓடினான் செல்வா.

அருண் அந்த பொம்மையின் அருகில் மண்டியிட்டு அதைத் தொடாமல் ஆராய்ந்தான். அது ஒரு ரிமோட் கண்ட்ரோல்ட் பொம்மை என்பதை அதன் முதுகுப்புறத்தில் இருந்த ஏரியல் காட்டிக் கொடுத்தது. அது ஒரு புத்தம் புதிய பொம்மை. அதன் விலைப்பட்டியல் கூட அப்படியே இருந்தது. அதைத் தவிர அதில் வேறு விவரம் இல்லை.

வாசலுக்குப் போன செல்வா திரும்ப உள்ளே வந்தான். “FEDEX டெலிவரி பாய். அந்தப் பார்சலைத் திரும்ப கொண்டு வந்தான். நீத்தா இறந்ததைச் சொன்னதும் திரும்பிப் போய்விட்டான். அனுப்பியவருக்கே அந்த பார்சல் திரும்பி விடும்”

“செல்வா. கெட் தட் டெலிவரி பாய். ஹி இஸ் த கய்” அருண் உச்சக் குரலில் கத்தினான். செல்வா அடுத்த நொடி வாசலை நோக்கி ஓடினான்.

ப்ரீத்தா ஒன்றும் புரியாமல் கையை நீட்டி கத்திக் கொண்டிருக்கும் அருணையும் ஓடிக் கொண்டிருக்கும் செல்வாவையும் மாறி மாறி பார்த்தாள். அருணும் செல்வாவின் பின்னாலேயே நிதானமாக அதே சமயம் வேகமாக நடையை எட்டிப் போட்டான். ப்ரீத்தா அவனைத் தொடர்ந்தாள்.

இருவரும் வாசலை நெருங்குவதற்கும் அருண் அந்த டெலிவரி பாயோடு வருவதற்கும் சரியாக இருந்தது. வாசலில் இருந்த செக்யூரிட்டிகளும் தபதப வென ஓடி வந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

செல்வா அந்த டெலிவரி பாயின் சட்டைக் காலரை கொத்தாகப் பிடித்து கிட்டத்தட்ட இழுத்து வந்து கொண்டிருந்தான். அந்த ஆளின் கண்ணில் பயமும், அதிர்ச்சியும் அறியாமையும் சடுகுடு ஆடிக்கொண்டிருந்தன. “க்யோன் சாப்.. சோட்தோ முஜே சாப்” என்று கத்திக் கொண்டே இருந்தான்.

“செல்வா. அவனை விடுங்க. அவன் மேல தப்பு இல்லை. அவன் கைல இருக்கிற பார்சல் தான் தப்பு”

“என்ன சொல்றீங்க அருண்” செல்வாவின் கை அந்த ஆளின் காலரை தன்னிச்சையாக ரிலீஸ் செய்தது.

“யெஸ். ஐ வில் ப்ரூவ் இட்” என்று சொல்லிக் கொண்டே அந்த பார்சலை எடுத்து ப்ரீத்தாவிடம் கொடுத்தான்.

“ப்ரீத்தா. வெயிட் ஹியர். மீ அண்ட் செல்வா வில் கோ இன்சைட் அண்ட் ஐ வில் கிவ் யூ எ சிக்னல். சிக்னல் கிடைத்ததும் நீங்கள் நீத்தாவின் படுக்கையறையின் ஜன்னலுக்கு அருகில் இந்தப் பார்சலோடு வாருங்கள். ஓக்கே” என்று சொல்லிவிட்டு செல்வாவை இழுத்துக் கொண்டு நீத்தாவின் படுக்கையறைக்குள் நுழைந்தான்.

ப்ரீத்தா ஒன்றும் புரியாமல் அந்தப் பார்சலோடு நின்றிருந்தாள்.

உள்ளே போன அருண், செல்வாவைப் பார்த்து, “செல்வா, அந்த ரோபோ பொம்மையையே பாருங்க” என்று சொல்லிவிட்டு இரண்டு விரல்களை வாய்க்குள் நுழைத்து ஒரு விசிலைப் பிறப்பித்தான்.

ஜன்னல் பக்கம் ப்ரீத்தா வரவும் அந்த ரோபோ பொம்மை நகர ஆரம்பித்தது. மறுபடி ஒரு விசில் கொடுக்கவும் ப்ரீத்தா வாசலுக்குத் திரும்பினாள். ரோபோ நின்று போனது.

செல்வா புரியாமல் அருணின் முகத்தைப் பார்த்தான். அருண் அவனது குழப்பத்தை சில விநாடிகள் ரசித்துவிட்டு, “செல்வா. சர்வேஷ் இஸ் இண்டலிஜெண்ட்”

“இருக்கட்டும் அருண். எனக்கு ஒண்ணும் புரியலை. கொஞ்சம் எக்ஸ்பிளெயின் பண்ணுங்க”

“ஓக்கே” தரையில் ஒரு இடத்தைக் காட்டினான். “ரோபோ முதல்ல இந்த இடத்துல தான் இருந்தது. அது இருக்கிற இடத்துல இருந்து அந்த கேஸ் பைபோட குழாய்க்கு எவ்வளவு தூரம்னு பாருங்க. ஒரு மூணு அடி இருக்குமா?”

“இருக்கும்” செல்வாவுக்கு இன்னும் குழப்பம் தீரவில்லை.

“இப்போ நாம வெளிய போகலாம்” அருணை குழப்பத்துடனே பின் தொடர்ந்தான் செல்வா.

வெளியே வந்து ப்ரீத்தாவின் கையில் இருந்த அந்தப் பார்சலை வாங்கிப் பிரித்துக் கொண்டே, “இப்போ என்னோட கெஸ் ரைட்னா. உள்ள அந்த ரோபோவோட ரிமோட் கண்ட்ரோல் இருக்கும் பாருங்க”. பிரித்து முடிக்க அந்த ரோபோவின் ரிமோட் கண்ட்ரோல் முன்னால் நகர்த்தும் ஜாய் ஸ்டிக்கின் மேல் ஒரு பேக்கிங் டேப் சுற்றப்பட்டு அது அழுந்திய நிலையிலேயே வைக்கப்பட்டு இருந்தது.

செல்வா ஆச்சரியம் நிரம்பிய கண்களோடு அருணைப் பார்த்தான்.

அருண் பைக்குள் இருந்து ஒரு ஜிப்லாக் பை எடுத்து அந்த ரிமோட்டை அதற்குள் வைத்து பத்திரப் படுத்தினான். அதை ஹாலில் வைத்து விட்டு, மறுபடியும் பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்தான். இருவரும் அவனைப் பின் தொடர்ந்தனர்.

கையில் ஒரு மெல்லிய க்ளவுஸை மாட்டிய அருண், அந்த ரோபோ பொம்மையைக் கையில் எடுத்து தரையில் இருந்த அந்த கேஸ் குழாயின் திறப்பானில் முட்டி நிற்குமாறு வைத்தான்.

பின் வெளியே போய் அந்த ரிமோட்டை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே நுழையவும் அந்த ரோபோ குழாயின் திறப்பானை தள்ளிக் கொண்டு முன்னால் நகர்ந்தது. கேஸ் திறக்கப்படவும் எல்.பி.ஜியின் வாசம் நாசியைத் துளைத்தது. செல்வா ஓடிச் சென்று அந்தக் குழாயை மூடினான்.

செல்வாவுக்கும் தெளிவானது.

“இப்போ அந்த A-7ல இருக்கிற பார்சலைப் பற்றியும் விசாரியுங்க. அதையும் சர்வேஷ் தான் அனுப்பி இருக்கணும். அது அவங்க எதிர்பார்க்காத பார்சலா இருக்கும்”

வெளியே வரவும் அந்த FEDEX டெலிவரி பாயே அந்தத் தகவலையும் உறுதி செய்தான். A-7ல் இருந்து அவர்களின் அலுவலகத்துக்குத் தொடர்பு கொண்டு அந்த பார்சல் யார் அனுப்பியது என்றே தெரியாததால் பிரிக்காமல் வைத்திருப்பதாகவும் அதை திரும்பி வாங்கிக் கொள்ளும்படியும் சொன்னதாகச் சொன்னான்.

அனுப்பியவர் அட்ரஸ் யார் என்று பார்த்ததில் யாரோ ஒருவருடைய பெயர் போட்டிருந்தது. “இது போலி அட்ரஸாகத்தான் இருக்கும்” அருண் ஆணித்தரமாகச் சொன்னான். பேமெண்ட் மோட் பார்க்க கிரெடிட் கார்டால் பணம் செலுத்தப்பட்டிருக்கிறது என்று தெரிந்ததும் அருண் செல்வாவைப் பார்க்க, செல்வா, கேஸ் க்ளோஸ்ட் என்று பெரிதாகச் சிரித்தான்.

ப்ரீத்தா மறுபடி அருணைக் கட்டிப் பிடித்து இரண்டு கன்னங்களிலும் மாறி மாறி முத்தம் கொடுத்தாள்.

அருண் அவளை விலக்கி செல்வாவைப் பார்த்துச் சொன்னான், “என்ன எனக்கு ஒரே வருத்தம், இந்தியாவின் ஒரு சிறந்த பேட்ஸ்மெனை இனி மைதானத்தில் பார்க்க முடியாது என்பதுதான்” என்று சொல்ல செல்வாவும் ப்ரீத்தாவும் சிரித்தார்கள்.

(அப்பாடா.. ஒரு வழியா முடிஞ்சது)

கிரைம் டெஸ்ட் - 3

அந்த டைனிங் டேபிளில் இருந்த இரண்டு கோப்பைகளையும் நோக்கி கைகாட்டிக்கொண்டே அருண் சொன்னான் - “இட் லுக்ஸ் லைக் ஷி ஹேட் எ கெஸ்ட் த டே பிஃபோர்”

செல்வாவும் ப்ரீத்தாவும் டேபிளிலிருந்து அருணுக்கு பார்வையை பேன் செய்தார்கள். அருண் தொடர்ந்தான், “அண்ட் ஐ நோ ஹூ ஹி குட் பி”

இருவரும் பேசாமல் ஒரு கேள்விக்குறியோடு அருணின் முகத்தை ஏறிட்டார்கள். “நான் யூகிப்பது சரியாயிருந்தால் அது சர்வேஷ்”.

ப்ரீத்தா உடனே சந்தோசமாக, “ஐ நியூ இட்” என்று கத்தினாள்.

செல்வா - “எப்பிடி அருண் சொல்றீங்க?”

“நான் இந்த ட்ரிங் குடிச்சிருக்கேன் செல்வா. நேத்துத்தான் ப்ளேயர்ஸ் பார்ட்டியில. இது சர்வேஷ் இன்வெண்ட் செஞ்ச ட்ரிங்க். மார்ட்டினியையும் மார்கரெட்டாவையும் மிக்ஸடிச்சது. லேப்ல குடுங்க. கன்ஃபர்ம் பண்ணிடலாம்”

“ஆனா அருண், இதை மட்டும் வச்சி சர்வேஷ் தான் கொலை செஞ்சார்னு சொல்ல முடியாதே? அவர் வந்ததாவே வச்சிக்கிட்டாலும் அவர் வந்தது ஈவினிங் தானே? ஆனா நீத்தா இறந்து போனது மதியம் பன்னெண்டு மணிக்கில்லையா?”

“கரெக்ட் தான் செல்வா. நான் இன்னும் சர்வேஷ்தான் கொலைகாரன்னு சொல்லலையே?”

“அப்ப இது கொலைங்கிற முடிவுக்கு வந்துட்டீங்களா?”

“இன்னும் இல்லை செல்வா. அதுக்கு முன்னாடி, ஒரு கேள்வி. அதைக் கேக்குறதுக்கு முன்னாடி நீத்தா இறந்து கிடந்த பெட்ரூமுக்குள்ள போவோம்”

அருண் பையிலிருந்து இரண்டு சின்ன பாட்டில்களை எடுத்து இரண்டு கோப்பைகளிலும் இருந்த திரவத்தை நிரப்பினான். அந்த பாட்டில்களை பத்திரமாக சீல் செய்து தன் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள் வைத்துக் கொண்டான்.

“செல்வா உங்க ஆஃபிஸ் போனதும் இதை லேப்ல குடுத்து அனலைஸ் செய்ய சொல்லணும்”

“ஓக்கே அருண்” அருணைப் பின் தொடர்ந்து இருவரும் அந்த பெட்ரூமுக்குள் நுழைந்தனர்.

தலையை ஒரு ரேடாரைப் போல இடம் வலதாய் திருப்பி கண்களால் அந்த அறையை மீண்டும் துழாவினான். அருணின் பார்வை ஃபயர் ப்ளேஸுக்கு அருகில் தரையில் இருந்த குழாயின் கைப்பிடியில் நிலை கொண்டது.

“செல்வா நேத்து நீங்க இந்த அறைக்குள்ள வரும்போது இந்த குழாய் திறந்திருச்சா இல்லை மூடியிருந்துச்சா?”

“எதுக்குக் கேக்குறீங்க?”

“இல்லை. இது வழியாத்தான் கேஸ் லீக் ஆனதா இல்லை வேற எங்கயாவது லீக் இருந்ததாங்கிறதுக்காகத்தான்”

“திறந்துதான் இருந்தது அருண். வேற லீக்கேஜ் எதுவுமில்லை. உள்ள போட்டிருக்கிற மரம் எல்லாம் எரிஞ்சி வேற எதுவும் எரிக்க இல்லாததால தீ அணைஞ்சிருக்கணும். கேஸ் லீக் ஆகியிருக்கணும்”

“நோ செல்வா. தட் டஸ்ண்ட் சீம் லைக் எ பாஸிபிளிட்டி. இந்த ஃபயர் ப்ளேஸை நல்லா பாருங்க. உள்ள இருக்கிறது மரம் மாதிரி ஒரு செட்டப்தான். அது எரியாது. கேஸ்தான் எரியும். அந்த மரம் மாதிரி இருக்கிறது தீயில செவப்பு கலரா மாறி மரம் எரியிற மாதிரி ஒரு ஃபீல் குடுக்கும். ஒரு நிமிசம்”

அருண் சுற்றும் முற்றும் பார்த்து அந்த ஃபயர் ப்ளேஸின் மேல் இருந்த தடுப்பில்  ஒரு லைட்டரை எடுத்து, கேஸ் குழாயைத் திறந்து பற்ற வைத்தான். குப்பென்று பற்றிய தீயில் அந்த மரம் மாதிரியான செட்டப் உண்மையான மரம் எரிவதைப் போல தோற்றமளித்தது.

“ஸீ. நான் சொன்னேனே. இந்த தீ அணைய வாய்ப்பே இல்லைன்னு நினைக்கிறேன்”

“ம்ஹ்ம்... லுக்ஸ் லைக் தட்” செல்வா முகவாய்க்கட்டையை சொறிந்தான்.

“உங்க ஆஃபீஸ்க்கு ஃபோன் செஞ்சி யாரையாவது விட்டு இந்த ஃப்யர் ப்ளேஸ் மேனுஃபாக்ச்சரர்கிட்ட எரியிற தீ தானா அணைஞ்சி போக வழி எதுவும் இருக்கான்னு கன்ஃபர்ம் பண்ண சொல்லுங்க”

“ஓக்கே அருண்” என்ற செல்வா செல்ஃபோனை எடுத்து நம்பரை ஒத்தி மராத்தி கலந்த இந்தியில் ஆணைகளைப் பிறப்பித்தான்.

மூவரும் மீண்டும் ஹாலுக்குச் சென்றனர். அங்கே இருந்த சோஃபாவில் உட்கார்ந்த அருண், சிகரெட் பாக்கெட் எடுத்து நீத்தாவிடம் நீட்டினான். செல்வா ஜாக்கிரதையாக, “இங்க வேணாம் அருண். இன்னும் காத்துல கேஸ் வாசம் இருக்கு. வெளிய போயிடலாம்”

மூவரும் எழுந்து வெளியே வந்தனர். ஆளுக்கு ஒரு சிகரெட்டைப் பற்ற வைத்து நுரையீரலை நிரப்பி நிக்கோட்டினால் கோட்டிங் கொடுத்தனர். அப்போது வீட்டு வாசலின் அருகில் ஒரு பச்சை எழுத்துகள் நிரம்பின காகிதம் ஒன்று கீழே கிடந்ததைப் பார்த்தான் அருண்.

சிகரெட்டை வாயில் வைத்துக் கொண்டே வாசலை நோக்கி நடந்து அந்த காகிதத்தை கையில் எடுத்துப் பார்த்தான். செல்வா அருண் எதையோ பார்ப்பதைப் பார்த்துவிட்டு  “என்ன அருண் அது?” என்று கேட்ட வண்ணம் வாசலுக்கு நடந்தான்.

“FEDEX டோர் டேக். நேத்து பதினோரு மணிக்கு வந்திருக்கான். இது எப்பிடி விசாரணையில விட்டுப் போச்சி?”

செல்வா பதட்டமானான். “இந்த டேக் நேத்து எங்க கண்ணுல படவே இல்லை. அதோட இதை ஒரு விபத்துங்கிற கண்ணோட்டத்துலயே இருந்ததால நாங்க யாரும் வேற எதையும் யோசிக்கலை. இது கண்ணுல பட்டிருந்தா கண்டிப்பா நான் யோசிச்சிருப்பேன்” செல்வாவின் குரலில் குற்ற உணர்ச்சி மேலோங்கியிருந்தது.

“எனி வே. லெட்ஸ் நாட் வேஸ்ட் திஸ் லீட் நவ். பெட்டர் லேட் தேன் நெவர்” என்றவாறு அந்த டேக்கோடு வாசலில் இருந்த செக்யூரிட்டியை நோக்கி நடந்தான்.

*****************************
“நமஸ்தே சாப்” வாசலில் இருந்த செக்யூரிட்டி செல்வாவின் யூனிஃபார்மைப் பார்த்ததும் எழுந்து நின்று சல்யூட் ஒன்றைப் பிரயோகித்தான். ஹிந்தி அவ்வளவாகப் பரிச்சயமில்லாததால் செக்யூரிட்டியிடம் விசாரிப்பதை செல்வாவிடம் விட்டு விட்டான் அருண்.

“அருண், FEDEX காரன் நேத்து வந்தானாம். லெட்டர்ஸ் எல்லாம் குடுத்துட்டு ரெண்டு பார்சல் மட்டும் ஹேண்ட் ஓவர் டு அட்ரஸீன்னு இருந்ததால அப்பார்ட்மெண்டுக்கே போய் குடுக்கப் போயிட்டானாம். இது சகஜமா நடக்கிறது தானாம். அப்பிடி வாங்க யாருமில்லைன்னா இந்த மாதிரி டோர் டேக் விட்டுட்டுப் போவாங்களாம். மூணு அட்டெம்ப்டுக்கு அப்புறம் அந்த பார்சலை அனுப்பினவங்களுக்கே திருப்பி அனுப்பிருவாங்களாம்”

“இன்னைக்கி FEDEX டெலிவரி வந்தாங்களான்னு கேளுங்க?”

“இன்னைக்கி இன்னும் வரலியாம்”

“ஓ.. நேத்து எந்த எந்த வீட்டுக்கு டெலிவரி குடுக்க போனாங்கன்னு எதுவும் இவங்க லாக் பண்ணியிருக்காங்களா?”

“இல்லை. ஆனா சிசிடிவியில ரெகார்ட் செய்வாங்களாம்”

“குட் சிசிடிவி இருக்கா? அப்பிடின்னா முந்தின நாள் சர்வேஷ் வந்திருந்தா அதுவும் சிசிடிவியில ரெக்கார்ட் ஆகியிருக்குமே?”

“இல்லை அருண். இவங்க எல்லா நேரமும் ரெக்கார்ட்/மானிட்டர் செய்யறதில்லை. நைட்ல மட்டும்தான். இந்த மாதிரி கொரியர், பிட்ஸா மாதிரி டெலிவரி பாய்ஸ் வரும்போது சிசிடிவி ஆன் செஞ்சி மானிட்டர் செய்வாங்களாம். முன்னது ப்ரைவசிக்காக. பின்னது செக்யூரிட்டிக்காக”

“ஓ.. எனி வே. அந்த கொரியர் டெலிவரி பாய் என்ன செஞ்சான்னு பாப்போமே”

மூவரும் ரெக்கார்ட் ஆகியிருந்த கேசட்டை ரீவைண்ட் செய்து பார்த்தனர்.

முதலில் A-7க்குப் போய் வாசலில் பெல் அடித்து திறந்து எட்டிப் பார்த்த பெரியவரிடம் அந்தப் பார்சலைக் கொடுத்து கையெழுத்து வாங்கிக்கொண்டு, நீத்தாவின் B-4க்கு நடந்து வந்தவன் வாசலில் நின்று பெல்லடித்தான். மூன்று முறை முயற்சித்துவிட்டு பையில் இருந்து டோர் டேக் எடுத்து எழுதி கைப்பிடியில் மாட்டிவிட்டு திரும்பி நடந்தான். வேறு எதுவும் நடக்கவில்லை.

பார்த்து முடித்த மூவரின் முகத்திலும் ஏமாற்றம் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது.

அருண் செக்யூரிட்டியிடம், விசிட்டர் லாக் என்று எதாவது இருக்கிறதா என்று கேட்டான். செக்யூரிட்டி எடுத்துக் கொடுக்க, அதில் இன் டைம் மட்டும் இருந்தது. அவுட் டைம் இல்லை. என்ன விவரம் என்று விசாரிக்க, விசிட்டர் யாராவது வந்தால் அப்பார்மெண்டுக்குத் தகவல் தருவோம் என்றும், அங்கிருந்து யாராவது வந்துதான் விசிட்டரை அழைத்துப் போகவேண்டுமென்றும் சொன்னான். அதனால் திரும்பிப் போவோரை கணக்கெடுப்பதில்லை என்றும் சொன்னான். நீத்தாவின் அப்பார்மெண்டுக்கு முந்தின நாள் யாரும் வந்ததாக எதுவும் லாக் இல்லை. அப்பார்மெண்ட் ரெசிடெண்டே யாராவது கெஸ்டை காரில் அழைத்து வந்தால் அவர்களை லாக் செய்வதில்லை என்றும் சொன்னான்.

இந்த சந்தும் முட்டுச் சந்தாகப் போய் விடவே ஏமாற்றத்தோடு அப்பார்மெண்டை நோக்கி நடை போட்டனர்.

ஹாலில் இருந்த சோஃபாவில் அயர்ச்சியாக விழுந்த அருணின் முகத்தில் கவலைக் கோடுகள். “எல்லாம் டெட் எண்டாவே இருக்கே”

“அதான் சொன்னே அருண். இது ஆக்சிடெண்ட் தான்”

“ஆனாலும் எனக்குள்ள ஒரு இண்ட்யூஷன் இது கொலையா இருக்கலாமோன்னு சொல்லுது”

பேசிக்கொண்டேயிருக்கையில் செல்வாவின் செல்ஃபோன் ஒலித்தது. எடுத்துப் பேசிய செல்வா அருணிடம், “அருண் யுவர் கெஸ் இஸ் கரெக்ட். அந்த ஃப்யர் ப்ளேஸ் ஃப்யர் அணைஞ்சி போக வாய்ப்பே இல்லையாம். கேஸ் கட் ஆனாத்தான் அணையுமாம்”

“ஐ கெஸ்ட் சோ. அப்ப இது முதல் நாள் ராத்திரி திறந்து விட்ட பைப் இல்லை. சம்பவத்தன்னிக்கு 11:00 மணிக்கு மேலதான் யாராவது திறந்து விட்டிருக்கணும். இல்லையா?”

“அப்பிடித்தான் தெரியுது”

“ஆனா பூட்டியிருக்கிற வீட்டில யாரு வந்து திறந்து விட்டிருக்க முடியும்?”

“ஒரு வேளை இப்பிடியிருக்குமோ அருண்?”

“எப்படி?”

“நீத்தாவே திறந்து விட்டுட்டுப் படுத்திருந்தா? சூசைட்?”


(அடுத்த பாகத்தில் முடியும்)